من زير آسمان بلند هستم ...
راه مي روم ...
نفس مي کشم ...
من اين روز ها زياد دلم مي گيرد ...
حس مي کنم در اين لحظه نا شناخته ترينم ...
عادت ميکنم به فهميدن ...
کنار مي آيم با بودن ...
طي مي کنم با زندگي ...
گذر مي کنم از اتفاق ...
دلم فرياد مي خواهد و طبيعت بکر و يک سکوت عميق و تبسمي طولاني !!!

يک تبسم زيرکانه و يک عروسک بازي کودکانه کافي بود براي عاشق کردنم و تو اين کار را کردي
و من مثل کودکي عاشقت شدم
و تو شدي شاهزاده تمام قصه هايم
و چقدر ساده عاشقم کردي
وچقدر ساده تر رهايم کردي

اي دل من تو خوب مي داني
با هميم و هميشه زنداني
من براي تو, تو براي من
غرق در گريه هاي پنهاني
من ز دنيا دل پري دارم
گاه اگر مي کنم غزلخواني
شعرهايم تجسم درد است
لحظه هايم پر از پريشاني
شعر يعني تاملي در بغض
بغض يعني سکوت باراني
دستها از بهانه پينه پر است
زخم ها مي کند گل افشاني
ساحلي دور, زورقي خسته
موج هايي دوباره طوفاني
کاش در مطلع غزل بودم
داغم از لحظه هاي پاياني.

شگفتا وقتي که بود نمي ديدم وقتي مي خواند نمي شنيدم
وقتي ديدم که نبود....وقتي شنيدم که نخواند!
چه غم انگيز است که وقتي چشمه اي سرد وزلال
در برابرت مي جوشد و مي نالد و مي خواند تشنه آتش باشي نه آب!
و چشمه که خشکيدچشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودي بخار شد وبه هوا رفت
و آتش کوير را تاخت و در خود گداخت   و از زمين آتش روئيد و از آسمان آتش باريد
توتشنه آب گردي و نه تشنه آتش! و بعد عمري گداختن از غم نبودن کسي که تا بود
از غم نبودن تو مي گداخت

<شريعتي>

صدا کن مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه ي آن گياه عجيبي است
که در انتهاي صميميت حزن مي رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن اداراک يک کوچه تنهاترم.
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است
و تنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي کرد.
و خاصيت عشق اين است.

کسي نيست,
بيا زندگي را بدزديم , آن وقت
ميان دو ديدار قسمت کنيم.
بيا زودتر چيزها را ببينيم
ببين , عقربک هاي فواره در صفحه ي ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي کنند
بيا آب شو مثل يک واژه در سطر خاموشي ام
بيا ذوب کن در کف دست من جرم نوراني عشق را.
مرا گرم کن.

پوچ

ديدگان تو در قاب اندوه
سرد و خاموش
خفته بودند
زودتر از تو ناگفته ها را
با زبان نگه گفته بودند
از من و هرچه در من نهان بود
مي رميدي
مي رهيدي
يادم آمد كه روزي در اين راه
ناشكيبا مرا در پي خويش
ميكشيدي
ميكشيدي
آخرين بار
آخرين بار
آخرين لحظه تلخ ديدار
سر به سر پوچ ديدم جهان را
باد ناليد و من گوش كردم
خش خش برگهاي خزان را
باز خواندي
باز راندي
باز بر تخت عاجم نشاندي
باز در كام موجم كشاندي
گر چه در پرنيان غمي شوم
سالها در دلم زيستي تو
آه هرگز ندانستم از عشق
چيستي تو
كيستي تو

تن تو ظهر تابستونو به یادم می یاره

رنگ چشمای تو بارونو به یادم می یاره

وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره

قهر تو تلخیه زندونو به یادم می یاره

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون می زنه

تو همون خونی که هر لحظه تو رگهای منه

تو مثل خواب گل سرخی لطیفی مثل خواب

من همونم که اگه بی تو باشه جون می کنه

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

تو مثل وسوسه ی شکاره یه شاپرکی

تو مثل شوقه رها کردن یه بادبادکی

تو همیشه مثل یه قصه پر از حادثه ای

تو مثل شادی خواب کردنه یه عروسکی

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

تو قشنگی مثل شکلایی که ابرا می سازن

گلای اطلسی از دیدنه تو رنگ می بازم

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

بهترین روز دیدن تو

بهترین حرف گفتن از تو

زندگی هستی و بودن

یعنی خواستن,خواستن تو

بهترین خاطره از تو

یادگار عمر من تو

دورترین راه واسه من کمترین فاصله از تو

پيش از تو آب معني دريا شدن نداشت

شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت

بسيــــار بــــود رود در آن بـــرزخ کبــــود

اما دريغ, زهره ي دريـا شدن نداشــت

در آن کوير سوخته, آن خاک بي بهار

حتي علف اجازه ي زيبا شدن نداشـت

گم بودن در عمق زمين شانـــه ي بـــهار

بي تو ولي زمينـه ي پيـــدا شدن نداشـت

دل ها اگر چه صاف, ولــي از هــراس سنــگ

آيينــه بــود و مــيــل تماشــا شــدن نداشـــت

چون عقده اي به بغض فرو بود حرف عشق

اين عقده تا هميشه سر وا شدن نداشت

.........................................................................................

 هر روز دلــم در غــم تو زارتــر اســت

وز من دل بی رحم تو بی زارتر است

بگذاشتـــیم, غــم تو نگذاشــت مــرا

حقـا که غمــت از تو وفــادارتـر است

گاهی فکر می کنم زندگی یک پل است. یک پل بین تولد و ابدیت .....

در برابر دیار ناشناخته ی قبل از تولد و دنیای نا مفهوم و تاریک مرگ همه ی هستی_ زندگی قابل لمس ما آدمها تنها یک لحظه است. برای یک لحظه روی پل زندگی قرار می گیریم, بازی می کنیم, می خندیم شیطنت می کنیم, عاشق می شویم... شکست می خوریم, پیروزی می شویم, و بعد غم در دامانمان می نشیند... و سر انجام پیر و خمیده, با کوله باری از آرزوهای فرو کوفته از پل می گذریم و... در ابدیت محو می شویم .

تو می دانی و همه می دانند که شکنجه دیدن بخاطر تو, زندان کشیدن رنج کشیدن بخاطر تو بزرگترین لذت زندگی من است.

از شادی توست که من دل می خندم و از امیدهای توست که برق امیدی در چشمان خسته ام می درخشد.

دریاب! مرا دریاب :

من تو را دوست می دارم. آزادی تو مذهب من است, خوشبختی تو عشق من است و آینده تو تنها آرزوی من.

آهو

همیشه همراه

دلتنگی های مرا تو می خوانی

قصه ی مرا تو می دانی

اشک های مرا تو میریزی

عشق مرا تو فریاد می کنی

باغ شعر مرا تو می پروزانی

ای همیشه همراه

دست های سرگردانم را

از گلبوته های مهر پر کردی

و غبار از وازه هایم برگرفتی

کدام کوه

          کدام دریا

                     مارا از هم دور می کند,

دلهای ما را ساقه های نور

                              پیوند می زند

ای همیشه همراه ............................

سلام بچه ها 18 اردیبهشت تولد منه پیشاپیش تولدمو به خودم تبریک می گم چون ممکنه هیچ کس یادش نباشه  این مطلب هم تقدیم می کنم به همه شما دوستانه گلم

گريز و درد

رفتم, مراببخش ومگواو وفانداشت

راهي بجز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بي اميد

در وادي گناه و جنونم کشانده بود

رفتم, که داغ بوسه ي پرحسرت ترا

با اشکهاي ديده زلب شستشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم در اين سرود

رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو,مگو, که چرا رفت,ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

ازپرده ي خموشي و ظلمت, چو نورصبح

بيرون فتاده بود به يکباره راز ما

رفتم,که گم شوم چويکي قطره اشک گرم

در لابلاي دامن شبرنگ زندگي

رفتم,که درسياهي يک گوربي نشان

فارغ شوم زکشمکش و جنگ زندگي

من ازدو چشم روشن وگريان گريختم

از خنده هاي وحشي طوفان گريختم

از بستر وصال به آغوش  سرد هجر

آزرده از ملامــت وجدان گريخـتم

اي سينه در حرارت سوزان خودبسوز

ديگر سراغ شعله ي آتش زمن مــگير

مي خواستم که شعله شوم سرکشي کنم

مرغي شدم به کنج قفس بسته و اسير

روحي مشوشم که شبي بي خبر زخويش

در دامن سکوت بتلخي گريستـــم

نالان زکرده هاوپشيمان زگفته ها

ديدم که لايق تو و عشق تو نيستم

فروغ فرخزاد

یک روز هم اگر بیشتر مرا درک می کردی

آخرین شعرم را

در گلدان نمی رویاندم تا

در انفعالی از اندوه

گداختگی بی تو بودن را

در شومینه برقصد

و من ناگزیری خودم را

به تماشای شعله بیارم و به روزهایی اندیشه کنم

که وسعت تو را

یک دنیا می دیدم

و در تمام ثانیه ها

تصویری را در خیال

روی بوم خاطرات

به بند می کشیدیم

دو نیم در یک قاب

وقتی پلک گشودم

نگاه سترون تو در آخرین رنگین کمان

مرا آنچنان برگریزان کرد

که از عریانی من پاییز

دل از تماشا بر گرفت.

برهان عشق چیزی نیست جز دلهای که داغ شقایق دارند و نگاه هایی که رنگ دریا را به خود گرفته اند. درد مشترکی که میان ماست, یک برهان است, برهان عشق.

آّهو

ای انتظار!بمان. تو را در سینه نگاه خواهم داشت شاید روزی, نسیمی از دیار عاشقان, عطر شقایق ها را به ارمغان بیاورد. شاید نسیمی از گلستان, سراسر سرزمین دلم را از بهار لبریز کند... امشب پنجره ی دلم را به آسمان همین شهر بی انتها خواهم گشود…………………..

نمی توان به درختان تکیه کنم

به درختانی که به من پشت کرده اند

باران که می آید

چترهاشان را می بندند

خیس

و من خیس تر از همیشه چکه می کنم!

نگاهم مي کني اما به سردي

نه تنها من تــو با دنيـــاي دردي

نخواه از من گناهــت را ببخشــــم

تو مي دانــــي که با اين دل چـه کردي

برو نا مهربــــــان بيگانـــــــه با خود

تو هرلحظه به رنگي در مي آيي

رها کن اين دل ديوانــــه ام را

برو دير آمـــدي ديــــــر آشنايـــــي

وفا کردم,خطا کردم نماندي در کنارم

مکن افسون دلم پرخون تورا باور ندارم

مي آيي در کنــارم مـــي نشـــيني

ز عشقت قصه اي گويي برايـــم

دلم با تو نگاهت در نگاهـــم

به تو گويم رهايم کن رهايـــــــم

به سر آهنگ رفتـــــن داري آنگــــــــه

به روي قلــــب مـــن پا مي گذاري

توميگفتي که مي ماني دريغا

مرا تنهاي تنها مي گـــذاري

وای باران باران

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران وای باران

پر مرغان نگاهم را شست

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دست های تو توانایی آن را دارد

که مرا زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد

شور و عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی.

سکوت, شکستنی

نگاه گره خوردنی ست

دست ها بوسیدنی

و رسیدن به تو علامت ممنوع دارد

شمع نیستم که سوسو بزنم

قصه نیستم که کهنه شوم

یا چیزی که ندانی

من در توام که پیدا نیستم

و قلب ام اجازه دخول می خواهد

می خواهم وارد شوم

من راه به سوی تو را یافته ام

مجالی بده هنوز از پا نیفتاده ام

من صدای قلب ات

را از زیر گل پیراهن ات می شنوم.

ما چون دو دریچه رو به روی هم

آگاه ز هر بگو مگوی هم

هر روز سلام و پرسش و خنده

هر روز قرار روز آینده

عمر آیئنه ی بهشت , اما .... آه

بیش از شب روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته است

زیرا یکی از دریچه ها بست است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

این هم یه شعر دیگه از گوگوش عزیز تقدیم به همه ی دوستانه گلم.